زمان بیهوده می گرددبه گِردِ باد ِ گمراهیجهان گم شد در انبوه ِ خداوندان ِخودخواهیتو ای محبوب ِ زیبایی !خدایی کنخدایی کنخدایی !((زری مینویی))

گلستانی و ما مستان بوییچه باشد گر بیایم آرزوییچو از روی تو محروم است چشممسحرگه با صبا بفرست بوییمیان ما چو پیوندی ست جانیفراغت دارم از هر ماه روییمراد خضر چون آب حیات استبه چشمش در نیاید آب جویی((هم

دانی چگونه باشد از دوستان جداییچون دیده یی که ماند خالی ز روشناییسهل است عاشقان را از جان خود بریدنلیکن ز روی جانان مشکل بود جداییدر دوستی نباید هرگز خلل ز دوریاگر در میان جانان مهری بود خداییهر زر

به پاییز یا بهارچه تفاوت میکند؟در جوانی یا کهنسالیکه چه بشود؟با این وصف در همه ی این پهنهغایبی توتو ناپیدا شدی اکنون درهمین لحظهیا هزاران سال پیشاما برجای خودتنهاغیاب تو باقیست((گونار اکلوف))

بغض های شکستهجام های طلایی غرور تواندبالا نمی روندمگربه سلامتی چشمانتبا من بیاقسم می خورم خواب هایمبدون تو تعبیر نمی شود((آزاده ندایی))

عاشق شدمتو در خوابهایمآرزوهایمروزهایم زندگی کردیخجالت می کشمامادستهایم هرگز طعم آغوشت را نفهمیدندچشم هایم ناگهان فراموشی گرفتندو قلبم سقوط را امتحان کردچه تاریکی بی رحمی سمت تو بودمرا سرزنش نکنتو هم

تو از من دوری و دستاتتو دستای یکی دیگه اسدلت دلواپس من نیستبا دنیای یکی دیگه استو از من دوری و چشماتتوی چشمای اون غرقهمن اینجا بی قرار تویه دنیا بینمون فرقهتو مث آبی و بی تودلم می پوسه از ریشهتو دری

چرا گذاشت که این زن به عشق تن بدهد ؟!خدا که قصد ندارد تو را به من بدهد !تو را که خواستنی تر از این نمیشد ساختچه خوب بود به من حق خواستن بدهدبریز باز که مستی و راستی شایدزبان لال مرا جرات سخن بدهدغری

چنینغریب، چرا تختهبندِ تن شدهام؟چهکردهام که گرفتارِ زیستن شدهام؟!سخن چو در دهنم بود، بندهیمن بودگریخت از دهن و بندهی سخن شدهام!تفاوت از کفِدریاست تا به سقفِ فلک،میانِ آنچه خداخواست وینکه

چه پرنده ایدر گلویش مانده استاین درختکه به هر بادیبرگ هایشاین همه غمگین می خوانند!؟((شهین منصوری آرانی))

هزار پلک زدمتو هنوز آن روبرو نشسته بودیسرد و سنگیبا تنی که بوی دل زدگی می دادپلک می زدم و عشقکوچک و کوک تر می شدعشق برکه ای بودکوچک اما عمیقو من آفتاب تندکه پیش از عصراز سر برکه گذشته بودم((شیوا ارد

اینک رویاهابرای رویا پردازهادست نیافتنی اندهم چنان که ترانه هابرای ترانهxadخوانها.شب تاریک و آهن سردبر شماری از سرزمین xadهاچیره می شوداما رویاباز خواهد گشتو ترانهقفس خود را در هم می شکند((لنگست

روزی اگر آمدیسراغ مرااز کسی نگیراینجاهیچکس نمی داندبعد از تومرده ام ...((محمد شیرین زاده))

موج ، موج استچه در دریا باشدچه بر مو های توهریکبه شکلی مراغرق خواهد کرد ...((محمد شیرین زاده))

و در چشمانتغمی ستکه دلم می خواهدمال من باشد ...((محمد شیرین زاده))

زنانِ عاشق،پاییز را بهانه می کنندمردانِ عاشق ، باران را.. آذر که می رسد،شهر به یک باره شاعر می شود..باران و پاییز و عاشقانه هادلت را گرم میکندتا آخرِ زمستان..... ((بهار ذوالفقاری))

به من بگوآیا قبل از من زنی را دوست داشتهای ؟کلمهای به من بگوکه جز من زنی آن را نشنیده باشدبه من بگوکه من عشق اولمبه من بگوکه من قرار اولم((سعاد الصباح))مترجم : مریم نفیسی رادhttps://telegram.me/sh

چه کسی می داندهر پاییز چند نفر با برگریزان خاطراتمی میرند.... ((غزل اقلیدی))

و اتفاقِ وجودِ مراکنار درختبدل کنید به یکارتباط گمشدهٔ پاک((سهراب سپهری))

آدمهای بهاریچه میكنيدبا برگی كه خزان دوست بدارد؟((بیژن الهی))