تنِ صدها ترانه میرقصددر بلورِ ظریفِ آوایملذتی ناشناس و رویا رنگمیدود همچو خون به رگهایم...((فروغ فرخزاد))

به انتهای زن بودن رسیده ام به بن بستمثل سیگاری در لبان چروکیدهو خون خشکیدهای که در دستمالی جان داده استنالهی زنی تن فروش رافروخوردهکه دستان شهوتگر مردی را دوست داشتدرین انتهاهیچ بارانی نیست تا لب

چنان زلال شودآن کسی که تو را یک بارفقط یک بار نگاه کندکه هیچگاه کسی جز تو را نبیند از آن پسحتی اگر هزار بار هزاران چهره را نگاه کند.یتیمِ زیبایی خواهد بود این جهاناگر آدمهایش بدون رؤیتِ توچشم گشو

یادش بخیر آن صبحدم،دستانمان در دست همآهسته می گفتی به من آن خواب بی تعبیر را((سید محمود توحیدی))

دلتنگی هایم بر دوش پرنده ای ستکه خیال می کندکوچآموختنی ست ...((سپیده داودی))

در شهری که مردمانشپرندگان را دوست نمی دارندنام هر گنجشکابراهیم استو هر درختبوته ای از آتشدرون منگلستانی استپر ازگریه شبانه گنجشک ها((احمد آرام))

به دست من اعتماد کنای کبوتر زیبااین دستجز نوازش توهیچ نمی داند ((محمد شیرین زاده))

سيمای تاكستان هاخرمن دانه های انگوردر باغ های خوسفدر سال های بی دلیتا غوغا به پا كنیبا دلی دلیبر گرد خرمن آتشمی رقصيمدر آواز تومرگ به پستوهای تاريک گريختهوش از سر بره آهو رفتدرخت ها هلهله كردندكودكا

می بوسم اتو به سوی آسمانپرت می دهمای کبوتر زیبارهایی توچه تماشایی ست((محمد شیرین زاده))

از آفت جان باغها بى خبريمخاموشیِ شبچراغها بى خبريمیک عده مترسک سر جالیزيماز درد دل كلاغها بى خبريم((طاهره داورى))

یه بار از تو جدا موندمواسه هفت پشت من بسهیه لحظه از سکوت توواسه پر پر زدن بسهیکم از دور و بر کم کنیه کم فکر جهانم باشآهای پایان تدریجیشروع ناگهانم باش((علیرضا آذر))https://telegram.me/sherebarankhor

روزهایی میرسندکه موهایت سراغ انگشتهایم را میگیرندو جیب هایت به جستجوی دستهایم تمام خیابان ها را پرسه میزنند …چشم هایت همه جا دنبالم میگردندو لب هایت به اشتباه به صورت آدم های غریبه لبخند میزنند و نا

این هم آخرین شعر منبرای توشعر دیگری در کار نیستاین را گفتم وُ بعد پاکت نامه را با تمبری بستم و آن قلبِ تختِ چارگوش رااز درز باریک صندوق انداختم توُحالا مردم، محتاط دور و برِ صندوق راه میروندو از خ

دوباره آسمانات را از من مگیربگذار پوستِ منوّر منشکوه من باشد اکنون که عشقزیر آسمانی که مرا میرباید چمنهای صبح را میبافد و تهدیدها مچاله میشوند وُ بازدریاچهها افلاک را میبلعند وُ بازنفرتها در

بامدادان بر جایگاهی سنگی مینشینم وبرایات نامههای عاشقانه مینویسم با قلمی از پر جغد، که آن را در دواتی در دوردست در برابر فرو میبرم دواتی ملقب به دریا. دستام را برای دست دادن با تو دراز م

صلح یعنی عطرِ غذا در شامگاهانصلح یعنی آنکه ماشینی دمِ در خانهات توقف کندu200eو تو وحشت نکنیu200eصلح یعنی آنکهدرِ خانهات کوبیده میشودکسی نباشد، جز یک دوست((یانیس ریتسوس))ترجمه: احمد پوری

خوشا به حال کلاغانکه از زمین دورندحتی به ارتفاع یک درخت((مریم ملک دار))

ایستاده امدر اتوبوسچشم در چشم های نگفتنی اش.یک نفر گفت:«آقاجای خالیبفرمایید»چه غمگینانه استوقتی در بارانبه تو چتر تعارف کنند.((گروس عبدالملکیان))

از اعماق تاریک جنگل صدایت می زنممن زخم خورده امله شده امراه گم کرده امو نیازمند اکسیژنمتا از سیاهی بیرون بیایمکمکم کنمن پرنده ای هستمکه گلوله تو به او اصابت کرد((چو بيونگ وا))

ولی من میگمموی فر خیلی هم خوبه!مثلا دلبر با موهای فر و بلند...وقتی دلخوره و بخوایی از دلش دربیاریبری بشینی کنارش و هیچ جوره نشه دلش رو بدست بیاری!وقتی روش رو اونور کرده و هی چشماش رو اینور اونور میب