صدای گام های تو به وقت رفتن شیهه هزار اسبِ رَمیده ((محمد شیرین زاده))

چاقو به قلب شاعر ها نزنید سیلِ پروانه شما را خواهد برد . ((آزاد خدانظر))

شب به آرامی در کتری ماه تبخیر می شود. ای شعر ! پس کی می توانم خشونت واژه هایت را به شدت ببارم؟ ((بهرام اردبیلی))

به پسرم فکر کردم دیدم حالا بزرگ شده چشم ها یش شبیه من و لبهایش... گفتم شاید صدایش به من رفته باشد و نگاهش... آخ جه بازیگوشانه می خندد جادوگر! با

تنهایی مردی ست که هر شب دست رویِ زنش بلند میکند پزشکی یِ قانونی گواهی داده همه ی ما بر اثرِ برخوردِ اتفاقی سخت کبود شده ایم ! ((سمانه سوادی))

نه دسترسی به یار دارم نه طاقتِ انتــــــــظار دارم ((سعدی))

یک روز فردی قدم به زندگیتان خواهد گذاشت و شما را متوجه خواهد کرد که چرا هرگز با هیچکس دیگری دوام نیاوردید! ((پل استر))

کاش شاعر بهتری بودم تا دَستِ همه ی شاعران را از موهای تو کوتاه می کردم ... ((محمد شیرین زاده))

حمل سلاح گرم جرم است مانده ام چرا کسی تو را به خاطر چشم هایت بازداشت نمی کند ... ((محمد شیرین زاده))

انحنای لب هایت به قصد لبخند زیباترین رسم هندسی دنیاست ((زهرا دباشی))

هر روز صبح با ذغال یک لبخند بزرگ میکشم رویِ صورتم این من نیستم دارم "خودم" را به دوش میکشم ! ((سمانه سوادی))

از تبارِ رفتن که باشی هیچ آمدنی ماندنی ات نمیکند با اینکه تابلوهایِ شهری ترافیک را روان نشان میدهند ازدحامِ رفتن ها رویِ سینه ام خراش می اندازد ب

مطمئنا بغض هایم نه در گلویم که میانِ موهایم گره میخورند هر شب تا سرم را رویِ بالشت میگذارم میشکنند ! ((سمانه سوادی))

زن، اسمت چیست؟ -نمیدانم -چند سال داری؟ اهل کجایی؟ -نمیدانم -چرا این گودال را کندهای؟ -نمیدانم -چند وقت است که پنهان شدهای؟ -نمیدانم -چرا انگشتم را گاز گرفتی؟ -نمیدانم -نمیدانی که ما آزارت

سرزمین پدری من مرده است اینان سرزمین پدری مرا در آتش دفن کردهاند من در سرزمین مادریم زندگی میکنم در کلمات ((رزه آوسلندر)) ترجمه: حسین منصوری

تو لحظه " تولدم بودی " لعنت به همه روز هایی که فقط آمدند تا از تو دور ترم کنند ... ((محمد شیرین زاده))

موهای سفیدم را دوست دارم آنها یادگار روز هایی هستند که از تو دور بوده ام ... ((محمد شیرین زاده))

می پرسم چرا چرا چرا و چترم را باز می کنم چرا این باران نتوانست کاری کند جز پنهان کردن اشک هایم ... ((محمد شیرین زاده))

درد مرا درختی می فهمد که به جرم ایستادنش تبر می خورد ... ((محمد شیرین زاده))

سرمایه ی انسان رنج هایی است که کشیده است ((الکساندر سولژنیتسین))