اوّلین دُت، اوّلین زن ...(ابراهیم منصفی)
اوّلین دُت، اوّلین زن، اوّلین یارُم تو بُسِّش اوّلین گلبوتِه ی غم، اوّلین خارُم تو بُسِّش اَز مِه لحظِه ی که نگاهُم اَ چَشِ مستِ تو واکَت هستی و بود و نبودُم اَز زِرِ دست تو واکَت راحتِ جونُم تو هسِّش دینُ ایمونُم تو هِسِّش لیلی نامهربون روح مجنونُم تو هِسِّش بهترین کار مو هِش تو آخرین یار مو هِش تو...
می خواستم ...(ابراهیم منصفی)
می خواستم دوباره دریا شوم. می خواستم دوباره برخیزم چون موج، وَهمی عظیم بود تنهایی. دردِ بزرگ انسان بودن آماسِ تلخِ دلم شد... ((ابراهیم منصفی))
شب در زوال خواهش دستانم جاری بود ...(ابراهیم منصفی)
شب در زوال خواهش دستانم جاری بود و حجم دردناک تنم در انتظار مهربان ترین زن دنیا می سوخت. در کوچه های بومی بوی بلوغ های فاسد اندیشه های سالم را بیمار می کرد. در کوچه های بومی شب های امتحان اصول و فقه من آیه های قدیمی را در سطل های الکل و تنهایی می شستم و دختران بالغ بندر آوازهای تاریخی ام را می نوشید...
فصلی ست بسی سرد و بسی خوف انگیز ...(ابراهیم منصفی)
فصلی ست بسی سرد و بسی خوف انگیز انــــــــگار نمی جنبـــــد از این جـــــا پائیــــز ای تنـــــــدر دیــــــر آمـــــده، فریــــادی کـن ای ابــــــــر ببــــار ، ای بهــــــــاران برخیــــز ((ابراهیم منصفی))
باران که می بارد ...(مژگان بوربور)
باران که می بارد با من حرف ها دارد حتی جای تو ، مرا دوست دارد همه چیز ش عاشقانه ست اصلاباران می بارد تا دستش را به من بدهد مرا تا خانه همراهی کند... باران است... که همیشه جای خالی تورا پُر می کند... ((مژگان بوربور)
صدایی می سوزد ...(بیژن نجدی)
صدایی می سوزد، با صدای عود صدایی می سوزد، در پنجره ای ،با نگاه چراغ وصدایی هیچ نمی آید از ساز و حنجره ای. پس پاروهای پوک آخرین سکوت این دریاست که می شنوم رنگی می سوزد روی تن هیزم (رنگی در این سوختگاه صبح) ورنگی،هیچ نمی ریزد از مهتاب و تکه های شکسته خورشید. زیرا گریه , صدای این دریاست که نوشته نمی شو...
درخت می کارم ...(بیژن نجدی)
درخت می کارم زمینش می دهد ریشه بهارش برگ و برهنه اش می کند پایــیـز به خاطر دستهای من،این آغوش تا درختی دوباره زاده شود که آسمان بباردش باران که زمین بگیردش ریشه بهار، بخواندش با برگ ولختش کند پاییز به خاطر من؟ یا مرگ ((بیژن نجدی))
بعضى آدمها را بايد آنقدر تكثير كرد ...(علي قاضي نظام)
بعضى آدمها را بايد آنقدر تكثير كرد، تا مبادا نسلشان منقرض شود... آنها كه دليلِ حالِ خوبتان هستند... آنها كه حتى با فكر كردن بهشان، لبخند روى لبت مينشيند... همان آدمهايى كه در بدترين شرايط، شما را تمام و كمال پذيرا بودند... داريد اگر از اين ناياب ها، دو دستى بچسبيدشان ((علي قاضي نظام))