ای مهربان ...(محمد شیرین زاده)
سلام و عرض ادب و احترامخدمت دوستان عزیز و گرامیبنا به روز بودن وب سایتاز صفحات دیگر هم دیدن بفرمایید با تشکر فراوان از حضورتانآیدی من در تلگرام
نگران نباش ...(سهام الشعشاع)
سلام و عرض ادب و احترامخدمت دوستان عزیز و گرامیبنا به روز بودن وب سایتاز صفحات دیگر هم دیدن بفرمایید با تشکر فراوان از حضورتانآیدی من در تلگرام
عمری در آینه نگریسته ام ...(سهام الشعشاع)
عمری در آینه نگریسته اماما خود را نمی بینمدیگر به صورت خود دزدیده نمی نگرمگویا سایه ام مرا فروگرفته استو یا خرمای نارس آرزو زیر زبانم خشکیده.هیچ لباس عروسی در کمد نیستکه آرزوها را به چشمه ی روحم بازگرداندو اعضای تنمشیهه هایشان پرامتداد ، تکثیر شده ستاما آن اسب نرپشت دهکده ی رویاهای تشنه ی منناپدید گ...
توسل می جویم ...(سهام الشعشاع)
به شب که مرا با تو آشنا کردهتوسل می جویمباشد که مرا بشنودباشد که در تمام طول بیداری با من باشدآه ای شب نزدیکروح مرا بگیر و برایش ببربه او بگواین اشتهای آن دو چشم است برای دیدن رویای توکه از آتش و لهیب حکایت می کندتو که خود زیباترین کلمات و شب هاییکیستی تو ؟امان از سستی واژگانم امان از ناتوانی امامان...
برف جاده را بست ...(ناظم حکمت)
برف جاده را بستتو نبودیدر مقابل تو زانو زدمبا چشمانی بستهبه چهرهات دقیق شدمکشتیها نمیگذرندهواپیماها در پرواز نیستندتو نبودیدر مقابلات به دیوار تکیه دادمبا دهانی بستهحرف زدم،حرف زدم،حرف زدم.تو نبودیتو را با دست خود لمس کردمدستهای من روی چهرهام بود.-((ناظم حکمت))ترجمه از ابوالفضل پاشا-
هزار سال است که دوستات میدارم ...(غاده السمان)
هزار سال است که دوستات میدارم!من، چونان تو،از نخستین گزش، به عشق ایمان نمیآورم،اما میدانم که ما پیشتر،یکدیگر را دیدار کردهایم،به روزگاران، در میان افسانهای راستین.و ما دو چهره، یکدیگر را در آغوش فشردیم،بر گسترهی آبهای ابدی.سایهات، پیوسته، به سایهی من میپیوندددر گذر روزگاراندر میان آینههای ازلی و مرم...
سراغ ترا ...(محمد شیرین زاده)
سلام و عرض ادب و احترامخدمت دوستان عزیز و گرامیبنا به روز بودن وب سایتاز صفحات دیگر هم دیدن بفرمایید با تشکر فراوان از حضورتانآیدی من در تلگرام
نام من عشق است آیــا میشناسیدم ...(حسین منزوی)
نام من عشق است آیــا میشناسیدم؟زخمیام -زخمی سراپا- میشناسیدم؟بـــا شما طیکـــــردهام راه درازی راخسته هستم -خسته- آیا میشناسیدم؟راه ششصدســالهای از دفتر "حــافظ "تا غزلهای شما، ها! میشناسیدم؟این زمانم گــــرچه ابر تیره پوشیدهاستمن همان خورشیدم اما، میشناسیدمپای ره وارش شکسته سنگلاخ دهراینک این افتاد...
چگونه باغ ِ تو باور کند بهاران را ...(حسین منزوی)
چگونه باغ ِ تو باور کند بهاران را ؟که سالها نچشیدهست ، طعم باران راگمان مبر که چراغان کنند، دیگر بارشکوفه ها تن عریان شاخساران راو یا ز روی چمن بسترد دوباره نسیمغبار خستگی روز و روزگاران رادرختهای کهن ساقه ، ساقهدار شوندبه دار کرده بر اینان تن هزاران راغبار مرگ به رگ های باغ خشکانیدزلال ِ جاری ِ آوا...
ز باغ پیرهنت ، چون دریچه ها ، وا شد ...(حسین منزوی)
ز باغ پیرهنت ، چون دریچه ها ، وا شدبهشت گمشده ، پشت دریچه ، پیدا شدرها از سلطه ی پاییز در بهار اتاقگلی به نام تو ، در بازوان من ، وا شدبه دیدن تو ، همه ، ذره های من شد چشمو چشم ها ،همه سرتا پا ، تماشا شدتمام منظره پوشیده از تو شد ، یعنیجهان به یمن حضورت دوباره زیبا شدزمانه ریخت به جامم ، هرآنچه تلخا...
مژده ای دل که مسیحا نفسی میآید ...(حافظ)
مژده ای دل که مسیحا نفسی میآیدکه ز انفاس خوشش بوی کسی میآیداز غم هجر مکن ناله و فریاد که دوشزدهام فالی و فریادرسی میآیدزآتش وادی ایمن نه منم خُرّم و بسموسی آنجا به امید قبسی میآیدهیچ کس نیست که در کوی تواش کاری نیستهرکس آنجا به طریق هوسی میآیدکس ندانست که منزلگه معشوق کجاستاین قدر هست که بانگ جرسی م...
چرا به ترک جفا دلبرا نمیگویی ...(جهان ملک خاتون)
چرا رخ دلم از خون دیده میشوییبه جان رسید دل من ز جورت ای دلبرتو تا به کی کنی این سرکشی و بدخوییمرا ز درد غمت جوی خون رود از چشمبگو که از من خستهجگر چه میجوییبیا به چشمه چشمم نشین که هر ساعتتو در سراب دو چشمم چو سرو میپوییدلا تو تا به کی آخر ز تاب چوگانشبه سر دوان شده و بیقرار چون گوییرقیب گفت برو تر...
مائیم و سر کوی تو جانا و گدایی ...(جهان ملک خاتون)
مائیم و سر کوی تو جانا و گداییزان روی که درد دل ما را تو دواییجانی و جهان ای بت منظور خدا رازین بیش مکن از من دلخسته جداییبا این همه خوبی و لطافت که تو داریعیبت همه اینست که بی مهر و وفاییهرچند که از شدّت ایام زبونمباشد که به فریاد رسد لطف خداییهرچند تو را وعده کج هست نگاراباشد که چو سرو از در ما را...
شب مژده وصال شنیدم، نیامدی ...(میلی)
شب مژده وصال شنیدم، نیامدیبسیار انتظار کشیدم، نیامدیتا غیر شاد گردد و من منفعل، تراهرچند سوی خود طلبیدم، نیامدیدر وصل، خویش را نرساندی اجل به منزهر فراق تا نچشیدم، نیامدیدی میگذشتی از در محنتسرای منهرچند از پی تو دویدم، نیامدیتا آمدی، رسید به جان میلی از غمتتا از غمت به جان نرسیدم، نیامدی((میلی))-