در این غربت خانگیبگو هرچی باید بگیغزل بگو به سادگیبگو، زنده باد زندگی((شهیار قنبری))

"بخند"تو نمی دانیچقدر خنده هاتبرای حال بد منخوب است ...((محمد شیرین زاده))

بازبوته های علف مست کرده اندسرشان را به هم می کوبند.هر وقت بوی تو نزدیک می شودداستان ما همین است.((شمس لنگرودی))

بارانببارببار و خيابان ها را غرق كنبر سر اين چهار راهدر انتظار نوحيم .باران ببار و تنگ حوصلگي مكنآب ، اگر از سر نگذشته باشدكشتي نوحنخواهد رسيد .نوح خواهد آمدو كبوترش رابر ميدان ها و اداره هاي دفن شد

به این روزها بگوبه احترام بودناتبایستند.به این ساعتها بگوآهستهتر بروند،میخواهم کنار دستهایاتمقبرهای بسازمو تمام ابرها را،از تمام پاییزهاتمام گنجشکها را،از تمام درختهابه صبح این خانه بیاورم،

ما برای زندگی،نه به هوا نیازمندیمنه به عشق،نه به آزادی..ما برای ادامه،تنهابه دروغی محتاجیم که فریبمان بدهد..و آنقدر بزرگ باشدکه دهان هر سوالی را ببندد..((مریم ملک دار))

و رویا،که روزی خیال میکردیم تعبیر خواهد شدتنها، حباب رنگی بزرگی بودکه به اشارهی انگشتیدر هم شکست...((مریم ملک دار))

اگر تو نباشییکروزهمه چیز سرد و خسته میشودحتی خورشیدقطب جنوباز انگشتی کوچک وارد میشودو ناامیدیپا روی آتشی که در جانِ من انداخته بودی میگذاردخندهای که برای تو کنار گذاشته بودمش رایخبندان میبلعدو

گاهی اوقات بایدبگذری وبگذاری وبروی ....وقتی می مانی و تحمل می کنی ،از خودت یک احمق می سازی!((ساموئل بکت))

عین جانشین الف خواهد شدشین رادر پردۀ پلکهای خود نهان کرده ام،و قافسرآغازِ الفبای آدمیستسلام بر همین سه حرفِ سادهکه همه چیز را از من گرفتتا شاعرترین ترانه خوانِ زمین شوم.((سید علی صالحی))https://te

با باران مي بارمو با تو سرازير مي شومبه دشت نابِ احساسآنجا فصل ها در گذرندزمستان كه گرمِ هميمبهار امافصل شكفتن و گل دادن استبا هم مي شكفيم و گل مي دهيمآنگاهتابستان با همه ي سبزي اشبه سراغ يكي شدنمان

سگ مَستِ دَندان تیزِ چشمانَشاز لانه بیرون زَد شکارَم کَردگُرگی نَخواهَد کرد با آهوکاری که زَن با روزگاَرَم کَرد..((علیرضا آذر ))https://telegram.me/sherebarankhorde

عشق اتدریایی ستکه مرا در بر گرفتهبی آنکه دریابمغرق گشته ام ...((محمد شیرین زاده))

ضربان پایت را میشنومدر سینهام راه میرویترجیح میدهم که تنها بمانمبه تلویزیون خیره شومکتاب بخوانمپیادهروی کنمبخوابمتلویزیون تو را نشان میدهدکتابها تو را میخوانندپیادهروها تو را قدم میزنندخوا

شام گاهان به اتاقاش رفتم خفته بود با ماهِ برافروخته در پنجرهاشبرافراشتهی آسمانِ آویخته بر بسترش انارهایش افتاده بر دو سوآرام مثلِ آب در کاسه و زندگیاشایستاده بود در خواب.((ایوان بونین ))برگردا

به تنبه مردبه زنبه دردکه فکر کنیدردت میگیرداصلا چه به درد میخوردتنوقتیدوریتدر اندامم قدم می زند((مریم اقاخانی))

خسته ام .. خسته تر از آنچه که می پنداریخسته از " رفتنم " این حادثه ی تکراریپشت پایت عوض آب، من از کاسه ی چشماشک می ریزم عجب حال تاسف باری!خوب من! دست تو خود حافظ من بود چطوردلت آمد که مرا دست خدا بس

دوست دارم رد شدن از کوچه ی پاییز رادوست دارم این دل انگیزِ ملال انگیز راآسمان سرخ است چون جام شراب و ابرِ مستبر زمین می ریزد این پیمانه ی لبریز راخاطرات مرده سر از سینه بر می آورندتا ببینی پیش چشمت

خاطرات توماندگارتریننددر ذهن این خسته ی فراموشکارآخر میدانی؟جز تو همه را از یاد برده است!!...((لیلا عجم لو))

انگشت نمای این و آنم کردی زآن روز که با عشق جوانم کردی اصلا بگذار شاعری را بعداًای دوست کجایی؟ نگرانم کردی((محمد مبشری))