نه هفت طبقه آسمان و نه هفت طبقه زمین برای جادادن خداوند کافی نیست، ولی قلب انسان به تنهایی می تواند او را در خود جای دهد.((نیکوس کازانتزاکیس )) https://telegram.me/sherebarankhorde

ماه در چشم هایت کامل می شودراه می افتی در مزارع گندمزیبایی تومی توانست سپیده دم باشد!به تو خیره می شوم به تنها شکوفه ی گیلاسی که در باد تکان می خوردحرف بزن تا با رویا کنار بیایم حرف بزن تا روحم را ب

دلممزرعه ی گندم به وقت برداشتکه آتش گرفته باشدچه بگویم به بادی که می وزد؟((بهنام مهدي نژاد))

دستم ،در انديشه دست تو از هوش میرود ...((غلامرضا بروسان ))

تن تو را يکسرهرام و پُربرای من ساخته انددستم را که بر آن می سُرانمدر هر گوشه ای کبوتری می بينمبه جستجوی من...((پابلو نرودا))

وقتی نمی دانمامروزچندمین روز تنهایی ستیعنی تو هنوز اینجایی ...((محمد شیرین زاده))

نیمی آدممنیمی درختکه هر بار به تو فکر می کنمریشه هایم به خاک بر می گردندو دلم برای پرنده ایکه از شاخه هایم پریده استتنگ می شود.((سعید سینا قادری))https://telegram.me/sherebarankhorde

تاوانِ تو را مي دهمتوزيباترين گناه من بودي هر بار كه حلقه را تنگ تَر مي كنيمرگ شيرين تَر ميشوداين برزخ از لحظه هاي دلواپسي لبريز استآخرين تير تركش تويياز كمان رها شومي خواهم زيبا بميرم!((روشنک آرامش

باز در خوابم چه میکردیحقیقت را بگومیدهد بوی شراب از صبحلبهایم چرا ؟((سجاد شهیدی))

به آدمک عاشقی فکر کن !که دل داردنفس می کشدو ساعت هاست برای دیدن تواسیر سرمای سختپشت درِ خانه ات منتظر ماندهو آنقدر با برف یکی شدهکه کودک همسایه- با لبخندی بر لب -بی آنکه دستانشحتا اندکی برای ساختن ا

دنیا همین احساس های تند و بدخیم استباید بفهمی زندگی طوفانی از بیم استما جاده های عشق را بی وقفه طی کردیمدنیا همیشه روبروی شعر تسلیم استاین روزهای خسته را در من نیامیزیدسهم من از دنیا غمی در حد تکریم

سپیده سربزند رهسپار خواهم شددرست عازم فصل انار خواهم شدبه بی قراری پائیز خسته از نفستپر از جوانه ی سبز بهار خواهم شدشبیه رود به دریای عشق خواهم ریختبه دل سپردن طوفان دچار خواهم شدتو از قبیله ی عشقی

نگاهت را نوشتهامصدایت را بوسیدهامو لبخندت را سنجاق کردهام به دلمحالا تو هرچه میخواهی نباشمن با علاقهات زندهامو با خیالت خوش((ليلا مقربی))

مگر تو چند نفرى؟كه يك جهانبى تو خاليست...!((امیر وجود))

به خودت کمی اهمیت بدهوگرنه لا به لای زندگی از بین می رویو هیچ کس هم نمی فهمد...((جان ماکسول))

من یادِ توام اگر فراموش ِ توام...با اینهمه راه مستِ آغوش ِ توامرفتی که فراموش شوم؟ من اماچون پیرهنی همیشه بر دوش ِ توام...((معصومه صابر))

{وَللهُ یَعلَمَ مَا فِی قُلُوبِکُم}و خداوند آنچه را که در قلب شماست می داند((احزاب/۵۱))

خلاصهی تاریخ جهان: آدمها به دنیا آمدند،رنج کشیدند و مُردند((آناتول فرانس))

در باز شد!و هیچ سمت ِ درمن نبودم!می رفتمو "رفتن" مرا از یاد برده بود...((معصومه صابر))

عصر های دلگیر# تابستان#،ثانیه های دلواپس شهریور،غروب های کشدارخاطره ی کوچه ی بی عابرآدم را وادار میکندبه وفادار ماندن به عطر موهایتحتی اگر سی ها سال گذشته باشداز آخرین دیدار.((دیهور# انتهورا#))