آه ای چشم ها مرا ببخشایید که عمری در شما گریستم آه ای لب ها مرا ببخشایید که روزگاری شما را در حسرت تشنگی ها سیراب ننمودم آه ای صورت ها مرا ببخشایید که همیشه دست های نوازش رااز شما دریغ کردمآه ای عمر

ديگر به گذشت زمان اعتنايی نمیکنماما آن بوسههای نگرفته و نداده آن نگاههای نکرده و نديده راکه به من باز خواهد داد؟((آنا آخماتووا))

می ترسیدماز آتشاما حالا میخواهممانند نیزاری بمیرمکه از خاکستر سیگاری شعله ور شده است((مهسا فعال ))https://telegram.me/sherebarankhorde

چشمانم خط به خط شعر می شوند آن هنگام کهدستانت در منحنی انگشتانم گره می خورند .آری من همان راوی دیوانه امکه مجنون وار خنده هایت را می بوسد و از انارک گونه هایت گازهای آبدار می گیرد. عالیجناب عشق حکم

در منشعله های آتشی ستکه خاکستر نمی شود ...((محمد شیرین زاده ))

تمام دلتنگیام راپاشیدم روی دستهایمخودم را ازتنم درآوردماما هنوزجای صدایتدرون گوشهایم درد میکند((نسرینا رضایی)) https://telegram.me/sherebarankhorde

کاش باد می شدم دگمه های خواستن را باز می کردم هوای تنت مرا به جوانه زدن نزدیک می کندتو را فریاد می زنم درشهری که نخواستن را تحمیل می کند فراز کوههایی که مرگ عاشقانه فتح می کند چون شمع چون عود چون سی

واسم زندگی از زمانی شرو(ع) شدکه به سرزمین تنت کوچ کردممن و بومی آب و خاک خودت کنبهت قول میدم ازت بر نگردم((نسترن علیخانی))

در زلف تو آشوب زمن میبینمبیگانه نبیند آنچه من میبینماو پیچ و خم و تاب و گره مینگردمن بخت سیاه خوبشتن میبینم((ملک الشعرا بهار))

در چیست بودن تو، زبان را جواب نیستحتی جواب هم بدهد، مستجاب نیستتصویر بی نهایت تو، کثرتی رهاستدر حد آب و آینه و بوم و قاب نیستما را هنوز، با همه این دید تابناکیارایی مقابله با آفتاب نیستما کودکیم و ذا

در بستر مسدودم با شعر غم آلودمآشقته ترین رودم در جاری انسانها((حسین منزوی))از سمت راست حسین منزوی. م آزاد. عمران صلاحیhttps://telegram.me/sherebarankhorde

تو که رفتی زندگی بدجور اَمونم رو گرفتتو که رفتی، تو که رفتی، غصه جونم رو گرفتمیون روشنیا واستاده بودم که یهوشب شد و ابر سیاهی آسمونم رو گرفتبرف سنگینی نشست روی سیاهی موهامسوز و سرمای عجیبی استخونم ر

از حرف خود برگشت اما از سفر نهمن را نمی خواهد نمیخواهد دگر ، نه ؟باید فراموشش کنم راهی ندارم تا کی بسازم زندگی را با اگر ؟؟ نه ؟ای کاش میدانست پایانش جداییستوقتی که عاشق باشی و اهل خطر نه...آیینه با

چشم انتظاری های ما را حاصلی نیستدیگر طلسم غصه ها را باطلی نیستقلبم نهنگ خسته از دل خستگی هابا دردها سر کن که اینجا ساحلی نیستیک عمر کوشش های دریا بی کشش ماندکو جزر و مد وقتی که ماه کاملی نیستهر بار

دورهات کردند آدمها و تنهاتر شدیدورهات کردند غمها و شکیباتر شدییادگار دوستان را دشمنان خط میزنندتکدرخت باغ! با اینهاست زیباتر شدیشوکران گفتند در پیدا و در پنهان شرابهرچه تهمت بیشتر خوردی مبرّا

گفتی دلت شبیه من از این جهان گرفتاینجا که عقل عاطفه را داد و نان گرفتمن دست دوستی به تو امروز میدهمفردا ولی...اگر...دلت از دوستان گرفت؟بر شانهی تو تکیه زدم گیرم این بهارپاییز از پرنده اگر آشیان

دل به دریا زدنت گرچه تماشا دارد تو نباشی چه تماشا لب دریا دارد؟بویی از پیرهنت نیز به من بازنگشت این چه تقدیر غریبیست زلیخا دارد؟آب در دیده و آتش به دلم، غیر از من آنچه خوبان همه دارند که یکجا دارد

اگر هنوزبعد از گذشت سال هاهر از گاهى دل ات مى گيردو بى آنكه خودت بدانى چرابغضى خفيفحتا براى ثانيه اىراه گلويت را مى بنددبدان كه منهرآنچه بايد به تو مى گفتم راهيچ وقت نشد كه بگويم((بهرنگ قاسمى))http

باید آن شبهای مردنیو کمسو راتجربه کرده باشینمِ اندوهبارانِ شرجیخفه در آوایی مرموزآمیخته با بوی تند فقر ما مثل عنکبوتهای بیتجربهی کوچکتارهایی از کلمه میتنیدیمبه دور خودبه دور شببه دور درخت خوش

دموکراسی؟آری... حتماً.اما، با زنی دیوانه چون من چه میکنیکه پیاپیبه دیکتاتوریِ عشقِ تورای میدهد؟!((غادة السمان))ترجمهی دکتر عبدالحسین فرزاد