یاد خدا را   فراموش     نکنید   و مرتب بسم الله بگویید و با یاد خدا ، ذکر خدا خیلی از مطالب حل می شود ((  شهید   حاج   محمد     ابراهیم   همت))

پدر و   مادر   ! من   زندگی   را   دوست     دارم   ولی نه آنقدر که آلوده اش شوم و خویش را گم و فراموش کنم. علی وار زیستن و علی وار   شهید   شدن, حسین وار زیستن و حسین وار شهید شدن را دوست می دارم. ((شهید همت))

هزارآن و سال است یک شاخه گل درنطفه اش تاریخ پنهان دوستتدارم را حمل می کند. (( افسانه و توکلی و))

درمن و باران و اندوه و به مقیاس یک شهر نه چندان بزرگ درجنگلی که درختانش راکشته اند وتنومندترین درختش را به کآرخآنه چوب بری می برند بگو چگونه زمزمه گنجشکها لآی کاغذهافراموش نشود درد صدای افتادن درختی اس

من سنگ نبوده و ام من سنگ نبوده ام من سنگ نیستم. گاهی خودم را به خاطر می آورم هنوز... (( سیمین و برودفن و))

و شب مملو از اشک ستارهایی ست که از کنار تو عبور کرده اند... (( معصومه و سیاه و پشت))

نمی گویم و به ته خط رسیده ام که من هنوز بی تو جرأت نکرده ام قدمی بردارم ... (( محمد و شیرین و زاده و))

سخنها دارم و از دست تو در دل ولیکن در حضورت بیزبانم (( سعدی و))

هیچ هنری و از این سخت تر نیست و که به خودت بیاموزی انتظار نکشی (( بختیار و علی)) ترجمه: مریوان حلبچهای

عُمری و بَرای دیدنِ باران چَشم بِه آسمان دوختم اما رَفتنِ ابر ها را دیدم ... (( محمد و شیرین و زاده و))

یادت , پنجره ایست رو به باران که هوای دلم را تازه می کند ... (( محمد , شیرین , زاده ,))

من از عشق میترسم , از شاخه های گل سرخ، نامه های عاشقانه و قلب های کوچکی که روی هر هدیه به چشم می خورند من دیده ام جسد دخترکی که بر دوش موج ها میرفت تا عشق را فریاد بزند... ((سحر مهدی , پور))

خوش به حال باران, می بارد بی آنکه بداند دردش چیست ... (( محمد, شیرین, زاده,))

آب نَه این گُل نوازش می خواهد ... (( محمد, شیرین, زاده,))

از فِراقِ, دَست, های تو چَشمانم چِه بِگویند بِه قَطره های باران (( محمد, شیرین, زاده,))

انصاف, نيست, خرمالوها رسيده باشند و درهاي رسيدن بسته پاييز پس به كدام ماهت بايد دل بست (( مريم, بذرى,))

ما با نگاه, های تب دار عشق را به تماشای آتشی که در باغ جانمان بود، می بردیم عشق که ناله های سوختن بود در اضطرابِ گنگ لحظه ها عشق که از سرانگشتهای روشنت شعر میخواند و بر سینه ی خاموش من می چکید عشق

میغلتد مرگ سبك ميان ملحفههای خاك مثل نفس ميان قفس آنگاه شكوه پير از پلكان تفكر میافتد با جنون قديمی سرخ و سياه وسط گناه (( منصور, خورشیدی,)) درگذشت استاد منصور خورشیدی شاعر نامدار شعر حجم را ب

صبح سپید, است شام سیاه، اندوهی خاکستری در میان (( عباس, کیارستمی,))

پاییز, بود عصر جمعهٔ پاییز. لهلهزنان عطشزده آواره باد هار یک تکه روزنامهی چرب مچاله را در انتهای کوچهٔ بُنبست با خشم میجوید. تا دور دید من اندوهبار غباری گس درهم دویده بود. قلبم نمیتپید و