عشق می تواند خوشبختی آفرین و اسرار آمیز و در عین حال، درد آور و صدمه زننده باشد ((آنا گاوالدا))

آمدی بی ستاره ام کردی نه! نخواندی و پاره ام کردی عشق من یک اتاق خالی بود نخریدی، اجاره ام کردی باید از دورتر سلام کنم هر چه کردم نشد قیام کنم تو به تابیدنت ادامه بده من نباید خیال خام کنم ((محسن انشایی))

فك ميكردم كه شاعرا تنها معنى واژه ها رو ميشناسن حسشون شبيه هيچكس نيست همشون خداى احساسن فكر بغضاى شاپرك هستن واسه مرگ گلها عزادارن هر چى حس قشنگه تو دنيا همه رو شاعرا يه جا دارن فك ميكردم كه جنس بارونن همشون زُلال و بى باكن دلشون مث شعرشون خوبه فك ميكردم كه شاعرا پاكن اينجا هيچكى شبيه حرفاش نيست روى...

اینگــونـه روا نیست کــه دور از تــــو بمــانم بایــد که در این خــــانه نفسهــــای تو باشد ایـــن زن کــه بــه دور از تـو دلــش تاب ندارد شایــد که شـــــریک دل تنهـــــای تو باشــد ((پرنا قياسى))

بگذار که خلسه گاه دیدار شوم از هر چه ندیدنی ست سرشار شوم ای صبح به دیده ام مکش سرمه ی نور من خواب نبوده ام که بیدار شوم ((ایرج زبردست))

راضی ام اگر عاشقانه بمیرم راضی ام که من با عشق زاده می شوم و با عشق می میرم به آن پناه می برم و جز آن راهی برای رهانیدن نمی شناسم راضی ام که عاشقانه مردن تولدی دگر است عاشقانه مردن تولدی دگر است ((ندی انسی الحاج)) مترجم : محبوبه افشاری

روز می رسد شب می گذرد و قطاری که تو در انتظار آنی ؛ هرگز نه می رسد و نه می گذرد... ((چیستا یثربی))

رفتن بارانیت خورشید راهم خسته کرد جان یاران قصد رفتن می کنی تنها مرو ((ویدا احسان))

در آب ها دری باز شد و مهربان ترین بادها از لالهی گوش تو گذشتند ((غلامرضا بروسان))

ﺍﺳﺮﺍﺭِ ﻏﻤﺶ ﮔﻔﺘﻢ ﺩﺭ ﺳﯿﻨﻪ ﻧﮕﻪ ﺩﺍﺭﻡ ﺭﺳﻮﺍﯼِ ﺟﻬﺎﻧﻢ ﮐﺮﺩ، ﺍﯾﻦ ﺭﻧﮓ ﭘﺮﯾﺪنها... ((ﯾﻐﻤﺎﯼ جندقی))

تو را دوست می دارم چون گناهی که هیچگاه نتوانستم از آن توبه کنم . ((محمد شیرین زاده))

بر سر نکشت درتب غم هیچکس مرا جز دود دل که بست نفس بر نفس مرا من سر زنم به سنگ و تو ساغر زنی به غیر این سرزنش میانهٔ عشاق بس مرا روزی که میرم از غم محمل نشین خود بهر عزا بس است فغان جرس مرا زین چاکهای سینه که کردند ره به هم ترسم که مرغ روح پرد از قفس مرا وحشی نمیزدم چو مگس دست غم به سر بودی اگر به خو...

بر قول مدعی مکش ای فتنهگر مرا گر میکشی بکش به گناه دگر مرا پیشت به قدر غیر مرا اعتبار نیست بی اعتبار کرده فلک اینقَدَر مرا شوقم چنان فزود که هرگه نهان شوی باید دوید بر سر صد رهگذر مرا برگردنم ز تیغ تو صد بار منت است زیرا که وارهاند ز صد دردسر مرا وحشی صفت ز عیب کسان دیده بستهام ای عیبجو برو که بس اس...

ننموده استخوان ز تن ناتوان مرا پیدا شده فتیلهٔ زخم نهان مرا تا زد به نام من غم او قرعهٔ جنون شد پاره پاره قرعه صفت استخوان مرا عمری به سر سبوی حریفان کشیدهام هرگز ندیده است کسی سرگران مرا از یک نفس برآر ز من دود شمعسان نبود اگر به بزم تو ، بند زبان مرا وحشی ببین که یار به عشرت سرا نشست بیرون در گذاش...

خانه پر بود از متاع صبر این دیوانه را سوخت عشق خانه سوز اول متاع خانه را خواه آتش گوی و خواهی قرب، معنی واحد است قرب شمع است آنکه خاکستر کند پروانه را هر چه گویی آخری دارد به غیر از حرف عشق کاینهمه گفتند و آخر نیست این افسانه را گرد ننشیند به طرف دامن آزادگان گر براندازد فلک بنیاد این ویرانه را می ز...

ساکن گلخن شدم تا صاف کردم سینه را دادم از خاکستر گلخن صفا آیینه را پیش رندان حق شناسی در لباسی دیگر است پر به ما منمای زاهد خرقهٔ پشمینه را گنج صبری بیش ازین در دل به قدر خویش بود لشکر غم کرد غارت نقد این گنجینه را روز مردن درد دل بر خاک میسازم رقم چون کنم کس نیست تا گویم غم دیرینه را گر به کشتن کین...

کس نزد هرگز در غمخانهٔ اهل وفا گر بدو گویند بر در ، کیست گوید آشنا چیست باز این زود رفتن یا چنین دیر آمدن بعد عمری کامدی بنشین زمانی پیش ما چون نمیآید به ساحل غرقهٔ دریای عشق میزند بیهوده از بهر چه چندین دست و پا گفتهای هر جا که میبینم فلان را میکشم خوش نویدی دادهای اما نمیآری بجا چهره خاک آلود وحشی...

سد حیف از محبت بیش از قیاس ما با بیوفای حق وفا ناشناس ما بودی به راه سیل بسی به که راه او طرح بنای عشق محبت اساس ما عیبش کنند ناگه و باشد به جای خویش گو دور دار اطلس خویش از پلاس ما ما را به دست رشک مده خود بکش به جور اینست از مروت تو التماس ما کفران نعمتش سبب قطع وصل شد زینش بتر سزاست دل ناسپاس ما ...

بسیار گرم پیش منه در هلاک ما اندیشه کن ز حال دل دردناک ما زهر ندامتیست که بردیم زیر خاک این سبزهای که سر زده از روی خاک ما مغرور حسن خود مشو و قصد ما مکن کاین حسن تست از اثر عشق پاک ما بیرون دویدهایم ز محنت سرای غم معلوم میشود ز گریبان چاک ما وحشی ریاض همت ما زان فزونتر است کاوراق سبز چرخ شود برگ تا...

مثل آن مرداب غمگینی که نیلوفر نداشت حال من بد بود اما هیچ کس باور نداشت! خوب می دانم که "تنهایی" مرا دق می دهد عشق هم در چنته اش چیزی از این بهتر نداشت! آنقدر می ترسم از بی رحمی پاییز که ترس من را روز پایانی شهریور نداشت! زندگی ظرف بلوری بود کنج خانه ام ناگهان افتاد از چشمم، ولی مو برنداشت! حال من، ...