وقتی تمام شهر دستاویز رسوایی ست ...(سهیل محمودی)
وقتی تمام شهر دستاویز رسوایی ست بی پرده می گویم تماشایی،تماشایی ست بر چهره ها جز صورتک یا عینک دودی چیزی نخواهی دید در شهری که هرجایی ست سقفی مهیا کن برایم، گر چه گوری تنگ بیزارم از این خانه هایی که مقوایی ست بر آفتاب افکنده ام بود و نبودم را از زندگی تنها نصیبم شعر و شیدایی ست خون دل و داغ جگر، گند...
بیا دوستت دارم های مجازی را فراموش کنیم ...(نگار الهي)
بیا دوستت دارم های مجازی را فراموش کنیم شکلک های زرد بی جان و قلب های سرخی که در هیچ کدامشان جایی برای عشق نیست شماره ام را بگیر از باجه ای قدیمی در خیابانی که بارها بر کف پوش ناموزون آن قدم زدیم و هربار به بهانه های کوچکی خندیدیم با من حرف بزن بی واسطه بی رنگ بی شکل شاید عشق در حقیقت صدایمان دوباره...
بگو دوستت دارم ...(محسن حسینخانی)
بگو دوستت دارم و بگذار این واژه تا زیر خاک هم با ما بیاید! با ما دوباره متولد شود! این بار درختی شویم که شاخه هایش انگشتان من باشند برگ هایش موهای تو بگو دوستت دارم تا فردا همه باور کنند آواز دو پرنده که در قلب درختی لانه کرده اند چیزی جز "دوستت دارم" نیست! ((محسن حسینخانی))
بعد هزار انتظار این فلک بی وفا ...(محتشم کاشانی)
بعد هزار انتظار این فلک بی وفا شهد وصالم چشاند زهر فراق از قفا وه که ز کین میکند هر بدو روزم سپهر با تو به زحمت قرین وز تو به حسرت جدا رفتی و میآورد جذبهٔ شوقت ز پی خاک مرا عنقریب همره باد صبا با تو بگویم که هجر با من بی دل چه کرد روزی من گر شود وصل تو روز جزا شد همه جا چون شبه بی تو به چشمم سیه چشم...