قبل ازآمدنت این شعرها ...(الهه دهقان)
قبل ازآمدنت این شعرها راه دفترراگم کرده بودند... صدایت به کام تمام تلخی هایم شد آمدی وسندعشق به نام ترانه هایم شد... دیگرشبهاکه می خوابم کابوس نمی بینم ... رویای دستهایت لابه لای موهایم ... وطنین خوش صدایت درعمق گوشهایم مرا ازخودبی خودمی کند... امشب صدایت را بارهابوسیدم ... بوسه های کش دارمیان شهرپر...
دوش پیری یافتم در گوشهٔ میخانه ئی ...(خواجوی کرمانی)
دوش پیری یافتم در گوشهٔ میخانه ئی در کشیده از شراب نیستی پیمانهئی گفت درمستان لایعقل بچشم عقل بین ور خرد داری مکن انکار هر دیوانهئی گر چه ما بنیاد عمر از باده ویران کردهایم کی بود گنجی چو ما در کنج هر ویرانهئی روشنست این کانکه از سودای او در آتشیم شمع عشقش را کم افتد همچو ما پروانهئی دل بدلداری سپار...
با هر بهانه و هوسی عاشقت شده است ...(فاضل نظری)
با هر بهانه و هوسی عاشقت شده است فرقی نمی کند چه کسی عاشقت شده است چیزی ز ماه بودن تو کم نمی شود گیرم که برکه ای، نفسی عاشقت شده است ای سیب سرخ غلت زنان در مسیر رود یک شهر تا به من برسی عاشقت شده است پَر می کشی و وای به حال پرنده ای کز پشت میله ی قفسی عاشقت شده است آیینه ای و آه که هرگز برای تو فرقی...
فکری بکن ...(فرامرز سه دهی)
فکری بکن دست های تو دارد پیر می شوم تبر افتاده به جان جنگل گیسویت چروک به گندم زار پیشانی ام فکری بکن دارم پیر می شوی مثل موهایت لب هایم طعم گس خنده هایت یار یار یار ای یگانه ترین سه تار فکری بکن صدای تو دارد پیر می شود ((فرامرز سه دهی))
هنوزت به ما کینه برجاست گوئی ...(محتشم کاشانی)
هنوزت به ما کینه برجاست گوئی هنوزت سرکشتن ماست گوئی هنوزت به این کشته نا پشیمان سر جنگ و آهنگ غوغاست گوئی هنوزت ز کین صورت خشم پنهان در آیینهٔ چهره پیداست گوئی هنوزت بدشنام من پیش خوبان لب تلخ گفتار گویاست گوئی هنوز استمالت دهت در عذابم بدآموز آزار فرماست گوئی هنوز اندران خاطر اسباب کلفت ز دیرینهگیه...
این مستی که من دارم زآن باده دوشین است ...(داود طارق)
این مستی که من دارم زآن باده دوشین است این شعرشکربیزم لطف لبی شیرین است این یار که من دارم دینم بربود از من این منزل یار من منزلگهی هر دین است دردم همه پرپر شد چون یاد تو بر سر شد صد شکر به کام من آن جرعه ی رنگین است من رند و نظر باز م از جلوه ی حسن او هر جا نظر کردم باغ و گل نسرین است هر چند نظر ها...
دو حبه قند توی فنجانِ ...(مریم سمیع زادگان)
دو حبه قند توی فنجانِ گل گاوزبان نسترن می اندازم. قیافه ی هاشم آقا، عطار سر کوچه می آید جلوی چشمم، یک تابلوی مقوایی فرو کرده توی گونیِ گل گاوزبان؛ برای رفعِ دلتنگی. انگار نمی داند دلتنگی است که به دنیا معنا می دهد. چه کسی گفته غم بد است؟ تمامِ هنرِ این دنیا زاییده ی غم است... ((مریم سمیع زادگان))
مرگ خيلي آسان مي تواند ...(صمد بهرنگی)
مرگ خيلي آسان مي تواند الان به سراغ م بياد، اما من تا مي توانم زندگي كنم نبايد به پيشواز مرگ بروم. البته اگر يك وقتي ناچار با مرگ روبرو شوم كه مي شوم- مهم نيست. مهم اين است كه زندگي يا مرگ من، چه اثري در زندگي ديگران داشته باشد ((صمد بهرنگی))
آن سوی تو منم ...(پویان مقدسی)
آن سوی تو منم و این سوی من تو ما در جغرافیایی بی مرز کشوری وسیع ساخته ایم که با ما در حرکت است هر جا با هم هستیم همان جا وطن است و هر جا بیهم غربت نشینانی بی سرزمینیم در انتظار بازگشت به خانه! ((پویان مقدسی))
مرا در دیست اندر دل که درمان نیستش یارا ...(امیرخسرو دهلوی)
مرا در دیست اندر دل که درمان نیستش یارا من و دردت، چو تو درمان نمی خواهی دل ما را منم امروز، و صحرایی و آب ناخوش از دیده چو مجنون آب خوش هرگز ندادی وحش صحرا را شبت خوش باد و خواب مستیت سلطان و من هم خوش شبی گر چه نیاری یاد بیداران شبها را ز عشق ار عاشقی میرد، گنه بر عشق ننهد کس که بهر غرقه کردن عیب ...