
دو حبه قند توی فنجانِ گل گاوزبان نسترن می اندازم.
قیافه ی هاشم آقا، عطار سر کوچه می آید جلوی چشمم،
یک تابلوی مقوایی فرو کرده توی گونیِ گل گاوزبان؛
برای رفعِ دلتنگی.
انگار نمی داند دلتنگی است که به دنیا معنا می دهد.
چه کسی گفته غم بد است؟
تمامِ هنرِ این دنیا زاییده ی غم است...
((مریم سمیع زادگان))
برچسب: دو حبه قند,
نویسنده: هستی عباسی