شعر های باران خورده ....

شعر های باران خورده ....بسیار گریسته بودم ...(معصومه صابر) بسیار گریسته بودمدریا دریا...آنچنان که لبخندم را آب برده بود!آه روزِ مباداآه شآدمانیِ کوچک ِ مانده در راهمرا ببخشو روزیاگرمرا یاد کردیشمعی روشن کنبرای کسیکه بی نوری در چشمانشهزار سال روشن بود...((معصومه صابر))آمارگیر وبلاگ ...

من یادِ توام اگر فراموش ِ توام...با اینهمه راه مستِ آغوش ِ توامرفتی که فراموش شوم؟ من اماچون پیرهنی همیشه بر دوش ِ توام...((معصومه صابر))...

در باز شد!و هیچ سمت ِ درمن نبودم!می رفتمو "رفتن"مرااز یاد برده بود...((معصومه صابر))...

در خلوت خاموشِ دلم ، یادِ تو رابر جمعیتِ تمامِ عالم ندهم...((معصومه صابر))...

و شب مملو از اشک ستارهایی ست که از کنار تو عبور کرده اند... (( معصومه و سیاه و پشت))...