برای تکاندنِ غبارِ دلتنگی...(اعظم ملک پور)

ما

در سقوط،

دو سایه‌ی تنها بودیم؛

شبیه دو سلولِ هم‌ریشه

با دو سرنوشتِ متفاوت

در ضیافتِ خاموشِ زندگی

در جست‌وجوی کالبدی تازه

میان ویرانه‌های خویش می‌گشتیم؛

و قلب‌هایمان

آن‌قدر کوچک بود

که نمی‌توانستند

برای تکاندنِ غبارِ دلتنگی،

به دست‌های بیشتری بدل شوند...

((اعظم ملک پور))