پله ها به سرعت برق تو را از من می دزدند و تا پیدایت کنم ایستگاه بعد سوتش را کشیده لرزان لرزان باز می گردم و آرزو می کنم کاش اشتباه کند این قطار سخن گو و ایستگاه آخر خانه من باشد ((مهرداد جهانگیری))
بـــرای معضل شـرمندگی چه چاره کند کهکاش دردخجالت خیال درمان داشت به گــریه گفت بـــرادر ببخش سقـــا را میـان خیمه سکینه هـوای باران داشت ((فاطمه معصومی))