خاموش ...(نفس موسوی)

1

شعر مي نويسم

از واژگوني ِ حسرت ِ

يك نگاه

من ،

برگشته از خيالي خام

پرسه زد

ميان كوچه ي دل

بي تكيه گاه ِ سايه اش

كه دست از پا درازتر

كوتاه ، محو شد،

زمان را نگه دار

شاخه نبات ِ چشمانم

مهياي عشق است

اما

دريغ ِ دستانت را

نميدانم...؟!