بر گشتم
از سكوت ِ خويش
در سوگ ِ دل
بُغضي شكسته ام
كه غريبانه
فرهادش را
از بيستون مي خواند
اي آنكه
در سپيده دمان ِ عشق
بي پروا
صدايم زدي شيرين
من
از آن صبح ِ غمين
كوهكن ِ چشم ِ توأم
در برهنگي تنهايي...
-
برچسب: نویسنده: هستی عباسی تاريخ: چهارشنبه 30 فروردين 1402 ساعت: 17:34