در اتاق آبی
در تب اختر تو
آب شدم
در ضریبی که نمی دانم چیست
چرخشی کردم
مهتاب شدم...
اشک مهتاب منم
ای زیبا
روی رخسار تو چکیدم اما
انعکاس مه تو
باعث شد
خود مهتاب شدم
دورم از تو
ولی می دانم
چون ابرنواختر
سالیانیست
که در چشم مه ات
خواب شدم....
((سامان صمدی))
برچسب:
نویسنده: هستی عباسی