فردا که فاصله ...(سمیه شکری)

فردا که فاصله ,

ریشه های ما را فتح خواهد کرد

حتی به نشانه ای از تو

قناعت خواهم کرد

بر دوشم

کوله باری از تمام ستاره هایی ست

که از چشمان تو چیدم

و با هر جوانه ای

آوای صدای تو را

با اندوه

سر خواهم کشید

دلم چون چشمه ای می جوشد .

وقتی که عطر نام تو در هوا می پیچد

گویی که زنبوری مست به خانه برمی گردد

ای تو ,تعبیر همه آرامش ام

بی نیلو فرانه ,تازیانه تو

سپری اثیری ست .

تازیانه ات را.....

ببار بر تن تنهایی خستگی هایم

آشفته کن مرا

((سمیه شکری))