شکوفههای عزا داده باغِ بی برِ ما ...(u202b جویا معروفی)

شکوفههای عزا داده باغِ بی برِ ما

تو را به خاک سپردیم, خاک بر سرِ ما

پدر! تو سروِ بلندِ جهانِ ما بودی

غروبِ سرو نگنجد میانِ باورِ ما

چگونه سرو به یک آن به خاک میافتد ؟!

چه رفت بر تنه ی باورِ تناورِ ما ؟!

مرو که برگ بدون درخت میمیرد

چه شامِ تلخ و غریبی ست در برابرِ ما

به لطفِ مکتبِ تو نيمِ جانِ ما عشق است

ولی پر از غم و درد است نیمِ دیگرِ ما

تو از مکارمِ اخلاق عالمی دگری

سبوی مِی نچشیده! گلِ معطّرِ ما

تو را به حضرتِ رحمان سپردهایم عزیز

برو سفر به سلامت یگانه اخترِ ما

((u202b جویا معروفیu202c))