آدم خیلی حقیره بازیچهء تقدیره ...(ايرج جنتی عطایی)

آدم 1 1 1 1

پل بین دو مرگه مرگی که ناگزیره

حتی خود تولد آغاز راه مرگه

حدیث عمر و آدم حدیث باد و برگه

آغاز یک سفر بود وقتی نفس کشیدیم

با هر نفس هزار بار به سوی مرگ دویدیم

تو این قمار کوتاه نبرده هستی باختیم

تا خنده رو ببینیم از گریه آینه ساختیم...

((1 1 1))

برچسب ها: ایرج جنتی عطایی , اشعار ایرج جنتی عطایی , شعر تقدیر