از زاویه ی چشم های تومی ترسم ...(منيره حسيني)

از زاویه ی چشم های تومی ترسم

زمانی که هذیان می گویم

تو تب می کنی

و دست های من

با نقشه های عاشقانه اش می سوزد

فقط خدا می داند

دستمال های گریه ام

چند درجه تو را لرزانده اند

و چند باربا ورق های باطله مچاله شده ای

من مادر بدی هستم

مادر بدی

که کاغذهای سفید دفترت را خط خطی می کند

و همیشه سوژه ای برای گریستن دارد

فكر می کنی

اگر دردهایم را با مدادهای رنگی ات بکشی

چیزی از سیاهی مداد من کم می شود؟

این روزها خیال می کنی

مادری که شاعراست مادر نیست !!

((منيره حسيني))